Pink Floyd - Bike (1967)

De auto is een wonderbox voor opvoeders. Je kunt er kinderen gezond mee leren eten bijvoorbeeld, door smakelijke tirades af te steken over McDonald’s als ze jengelend tegen de ruit geplakt zitten wanneer er weer zo'n landschapsvervuileinde plastic M opdoemt aan de horizon. En dan even extra gas erop ter hoogte van de McAfslag, terwijl je je kroost op de achterbank een satanisch lachje toewerpt en een bruine boterham met biologische pindakaas erachteraan.
De auto is ook ideaal om klein grut goed te leren luisteren, want niemand kan ontsnappen terwijl je als ouders voorin de macht uitoefent over de radio. De antenne heb je al lang van het dak geschroefd, zodat de gevoelige kinderoortjes absoluut verschoond blijven van Top-40-drek. En van de 100% ellende van 100% NL. Wat didactisch heel effectief werkt, is om de kleintjes wel hun K3-cd mee te laten nemen - die ze van hun grootouders hebben gekregen, niet van jou natuurlijk - maar vervolgens te weigeren om die te draaien onderweg. Wat klinkt er dan wél? Jouw zorgvuldig gekozen muziek uiteraard. Let daarbij op dat het een selectie is met de nadruk op het heden, want het is hoogst onverantwoord om je kinderen te laten opgroeien met exclusief liedjes van vier of vijf decennia geleden. Dan zijn het op hun 18e al van die ouwelijke typetjes die hun leeftijdsgenootjes er meewarig van betichten dat ze geen historisch besef hebben en kansloos proberen zieltjes te winnen voor de oeuvres van Bob Dylan en The Beatles, met het argument dat je de hedendaagsche muziek niet werkelijk kunt begrijpen als je dat allemaal niet kent. Onzin. Als tiener moet je juist vooral niet te veel historisch besef hebben en in het nú leven met de soundtrack van je eigen tijd.
Goed, dit stukje zou eigenlijk niet moeten gaan over auto’s maar over fietsen. Specifiek over de roestige, trapperloze Raleigh Alpha sportfiets die we deze zomer tamelijk ondoordacht uit Bretagne hebben meegesleept om thuis samen op te knappen. Meestal komt zo'n doldwaas vakantie-idee uiteindelijk nooit tot uitvoering en vraag je jezelf af of je misschien een zonnesteek had toen je het bedacht. Maar dit keer ging het juist allemaal heel voortvarend. Tot de laatste schroef lag de bicyclette uit elkaar. Alles is schoongemaakt, gesmeerd en gelakt en wat is ie mooi geworden hè? Daarmee is alvast fase 1 afgerond van het grotere, impulsieve plan om met z'n tweeën de 200 kilometer naar je oma en opa in het zuiden te gaan afleggen. Jij op dat Franse opknappertje, ik op mijn eigen barrel. Normaal reizen we natuurlijk altijd als gezin met z'n vieren per auto daarnaartoe - hoe vaak hebben we dat al niet gedaan? - en dan bestoken we elkaar twee uur lang met elkaars favoriete liedjes. Dat wil zeggen: naar elkaars liedjes luisteren doen we uiteraard pas sinds de opvoedkundige periode in de wonderbox een paar jaar geleden (goddank met succes en zonder trauma’s) is afgesloten. Hoe dan ook: door het fietsplan realiseerde ik me weer dat de auto één van de leukste plekken is om samen van muziek te genieten. Het is niet voor niets dat er duizenden songs zijn over auto’s, cruisen, highways en zo. De fiets is juist géén voertuig voor muziek en er is dan ook maar weinig over gezongen. Toen ik een liedje zocht om een ode te brengen aan je vintage Raleigh schoot me er letterlijk maar één te binnen dat ik echt heel leuk vind, namelijk Bike van Pink Floyd. Op de fiets luister je naar de geluiden van buiten. Dat is natuurlijk ook heel mooi. Toch ben ik heel benieuwd hoe het is als we straks twee, drie dagen samen onderweg zijn naar Limburg zonder muziek. Misschien kunnen we wel af en toe heel hard Bike zingen als we ergens langs een rivier tussen de weilanden peddelen en niemand ons kan horen.

    I’ve got a bike. You can ride it
    if you like.
    It’s got a basket, a bell that
    rings and things
    to make it look good.

Ik verheug me er al op! En dan wil ik wel eens weten door welk mechanisme in de menselijke psyche het volgens jou mogelijk is dat iemand eerst vol overtuiging K3 meezingt en amper 5 jaar later Tyler the Creator, om maar wat te noemen. Ik zeg dat de rijdende wonderbox er iets mee van doen heeft, maar misschien heb jij daar heel andere ideeën over.
HOME >
< TERUG
Laatst zat ik te denken: als je alle lp's, singeltjes, cd's, cassettebandjes en - vooruit - mp3's die je hebt achter elkaar zou leggen in volgorde van aanschaf, dan zie je in feite je muzikale DNA liggen. Want bij iedereen zou dat een andere, unieke sliert opleveren. Omdat ik het zo leuk vind om te zien hoe jij steeds maar op zoek bent naar mooie en bijzondere liedjes, net zo enthousiast als ikzelf, hier wat muziek uit mijn DNA. Als vader en dochter delen we onze echte genen, dus vast ook onze muzikale.